اگر در كودكى خود را ادب كنى، در بزرگى از آن بهره‏مند مى‏شوى.

از كسالت و تنبلى بپرهيز، بخشى از عمرت را براى آموزش قرار بده

و با افراد لجوج، گفتگو و جدل نكن.

با فقها مجادله مكن، با فاسق رفيق مشو، فاسق را به برادرى مگير و با

 فراد متّهم، همنشين مشو.

تنها از خدا بترس و به او اميدوار باش. بيم و اميد نسبت به خدا در قلب

تو يكسان باشد.

بر دنيا تكيه نكن و دل مبند و دنيا را به منزله‏ى پلى در نظر بگير.

بدان كه در قيامت از تو درباره‏ى چهار چيز مى‏پرسند: از جوانى كه

در چه راهى صرف كردى، از عمرت كه در چه فنا كردى، از مال و

دارايى‏ات كه از چه راهى بدست آوردى و آن را در چه راهى مصرف

كردى.

به آنچه در دست مردم است چشم مدوز و با همه‏ى مردم با حسن خلق

برخورد كن.

با همسفران زياد مشورت كن و توشه‏ى سفر خود را بين آنها تقسيم كن.

اگر با تو مشورت كردند، دلسوزى خود را خالصانه به آنها اعلام كن.

اگر از تو كمك و قرضى درخواست كردند، مساعدت كن و به سخن

كسى كه سنّ او بيشتر از توست، گوش‏فراده.

نمازت را در اوّل وقت بخوان، نماز را حتّى در سخت‏ترين شرايط به

جماعت بخوان.

اگر در نماز بودى، قلب خود را حفظ كن.
اگر در حال غذا خوردن بودى، حلق خود را حفظ كن.
اگر در ميان مردم هستى، زبان خود را حفظ كن.
هرگز خدا ومرگ را فراموش مكن، امّا احسانى كه به مردم مى‏كنى يا بدى كه ديگران درحقّ تو مى‏كنند فراموش كن.